Tuesday, 25 May 2021

ಅಭಿಮಾನದ ಪ್ರೀತಿ

ನಮಿಬ್ಬರ ಪರಿಚಯವಾಗಿ
ವರುಷಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿವೆ
ತಿಂಗಳುಗಳು ಮರೆತಾಗಿದೆ
ದಿನಗಳು ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪಿ ಆಗಿದೆ
ಆದರಿಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಗಳ ನಡುವೆ
ಮಾತು ಅನುರೂಪವಲ್ಲದ
ಅಪರೂಪವೆ ಸರಿ

ನನದೆನೊ ಅಂಜಿಕೆ ಇರಬಹುದು
ನಿಮಗೆ ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಧ್ವನಿಯೆ ಇಲ್ಲದ ಬೆರಳುಗಳ
ಸರಗಾಕ್ಕೆ ಮೀತಿ ಇಟ್ಟು
ನನ್ನನ್ನಿಲ್ಲಿ ಕಾತರಿಸಿ ಕನವರಿಸುವಂತೆ
ಮಾಡಿ ನಿವಲ್ಲಿ ಅನುಸರಣೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿರಿ

ತುಟಿ ಬಿಚ್ಚಿ ನಗುವುದೆ ಕಡಿಮೆ
ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಳದ ನಗು
ಹುಡುಕುವುದು ನನಗಿಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆ
ಸಿಗುವುದೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ
ಕಾದು ಕುಳಿತವನ ಎದೆಗೆ
ಮೌನದಲೆ ಸಂತುಷ್ಟತೆಯ
ಹೂವಿಟ್ಟು ನಡೆಯುವುದು 
ನಿಮಗೆಷ್ಟು ಸುಲಭ

ತರೆವರಿ ಬಣ್ಣಗಳು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ
ಚಿಟ್ಟೆ ಹಾರಾಡಿದಂತೆನೊ 
ತಲ್ಲಣ ನನ್ನೆದೆಯೊಳಗೆ
ಕಾಯುವುದೆನೊ ಅಬ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ
ನನಗಿಗಾಲೆ ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ 
ಆಗಮನವ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ
ಸ್ವಾಗತಿಸಲೆನೊ ಸೊಗಸು
ಎದೆಯಾಳದೊಳಗೆ

ದಂತಪಂಕ್ತಿ ಕಾಣುವಂತೆ
ನಗಬಹುದೆನೊ ಜಗವ 
ಮರೆಸುವಷ್ಟು ಮಾತಿನ 
ಮಳೆ ಸುರಿಸಬಹುದೆನೊ
ತೀರ ಹತ್ತಿರವಾಲ್ಲದಿದ್ದರೂ
ಷರತ್ತುಗಳ ವಿಧಿಸಾದರೂ
ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ಅರ್ಥೈಸಲು
ಅನುಮತಿ ನಿಡಬಹುದೆನೊ
ಕಾಯುವ ಸರದಿ ಎಂದಿಗೂ
ನನ್ನದೆ

   ‌‌‌‌  ‌‌‌‌‌       #ಉತ್ತಮ್
            #ಅಭಿಮಾನದ_ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ

Friday, 13 September 2019

ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ

ಇತ್ತಚೆಗ್ಯಾಕೊ
ಇ ಸಂದೇಶಗಳಲ್ಲಿ
ಭಾವಗಳಿಲ್ಲ
ದಿನದ ಶುಭಷಯಗಳು
ಕೇವಲ ಯಾಂತ್ರಿಕವಷ್ಟೆ

ಊಟ,ತಿಂಡಿ, ಕಾಫಿ,ಟೀ
ಆಗಿದೆಯೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರು
ಮಾತಿನ ಆರಂಭ
ಪ್ರಾರಂಭ ವಾಗಬೇಕಷ್ಟೆ

ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೂ
ಮಾತು ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ
ಸ್ನೇಹ ಕೂಡ
ಕೊಟ್ಟು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ
ನೀರಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಷ್ಷೆ
ಚೆಂದವಂತೆ

ಅತಿಯಾಗಿ ಲಲ್ಲೆಗರೆಯುವ
ಮೋಹವೆ ಹುಟ್ಟತ್ತಿಲ್ಲ
ಆಸೆಯಿದ್ದರು ಕಾಮ
ಹಾಕಿ ಫುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್
ಇಡುವಲ್ಲಿಗೆ ಮಾತು
ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ

ದೂರವಾಗುವೆವು ಎಂಬ
ಭೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗೆ
ಮಿತಿ ಇಟ್ಟು
ಎದೆ ಭಾರ
ಮಾಡಿಕೊಂಡು
ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಬೇಕಷ್ಟೆ

#ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯ_ಬದುಕು
#ಉತ್ತಮ್

ಕವಿತೆಯೆಂದರೆ

ಈಗೀಗ ಕವಿತೆ
ಬರೆಯುವುದೆಂದರೆ
ಕೈ ನಡುಗುತ್ತದೆ
ಎದೆ ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ

ಅದಕ್ಕಾಗೆ ಒಂದೆರಡು
ಪೇಗ್ ವಿಸ್ಕಿ ಇಳಿಸಿ
ನಡುವೆ
ಒಂದೆರಡು ಸಿಗರೆಟ್
ಸುಟ್ಟು ಪೆನ್
ಹೀಡಿದು ಕುಳಿತೆ

ಮತ್ತದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಯಾಕೆ ಕವಿತೆ !?
ಏನು ಕವಿತೆ !?
ಹೇಗೆ ಕವಿತೆ !?

ಸತ್ಯ-ಸುಳ್ಳು
ಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಲಬೆರಕೆ
ಯಾಗಿ ಸುಳ್ಳುಗಳೆ
ಸತ್ಯವಾಗಿರುವಾಗ
ಕವಿತೆಯಿಂದೆನು
ಸತ್ಯನ್ವೇಷಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ

ಹೋಗಳಲೊಬ್ಬ
ತೆಗಳಲೊಬ್ಬ
ನಾಯಕನ ಜೋತೆಗಿರುವಾಗ
ಇನೆಂತ ಕ್ರಾಂತಿಯಾಗಬಲ್ಲದು
ಕವಿತೆಯಿಂದ

ಕವಿತೆಗ್ಯಾವ ಹೇಣ್ಣು
ಒಲಿದಿದ್ದು ಕೇಳಾಲಿಲ್ಲ
ನಲಿದ ಹೇಣ್ಣು
ಪ್ರಾಸ ಪದಗಳಿಗೊ
ಕವಿತೆ ಅಂತರ್ಯಾಕ್ಕೊ
ಮರುಗದೆ ಬರೆದವನ
ಸುಳ್ಳಿಗಷ್ಟೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾಳೇನೊ

ಯುದ್ದವಾದರೆ ಆಗಲಿ
ಬುದ್ದ ನಕ್ಕರೆ ನಗಲಿ
ಮಗು ನಕ್ಕರೆ
ನಗು ಸತ್ತರೆ
ಹಿಂಗೆಲ್ಲ ಅಸಂಬದ್ಧಗಳಿಗೆ
ಕವಿತೆ ಹುಟ್ಟುವೂದು ಇಲ್ಲ

ಅದೆ ಹೆಣ್ಣು ಹಣ್ಣು
ಪ್ರೀತಿ ಕಾಮ
ಮೋಹ ದಾಹ
ನೋವು ನಲಿವು
ಬದುಕು ಬಾವಣೆ
ಪದಗಳೆಲ್ಲ ಸವಕಾಲಾಗಿ
ಪೇಲಾವ ಕವಿತೆಗಳನ್ನೆ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಬರೆಯಲಿ

ಒಲಿದಿದ್ದುಯಾವಗಲೂ
ಆಹ್ಲಾದವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತಡಕಾಡಿ
ತಡಬಡಿಸಿ ಬರೆದುಕೊಂಡರು
ಸಪ್ಪೆಯೆನಿಸಿ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ
ಬೀಡುತ್ತೆನೆ, ಕವಿತೆಯ
ಸಹವಾಸವನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟು
ಮತ್ತದೆ ವಿಸ್ಕಿ ಸಿಗರೆಟಿನ
ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತೆನೆ

#ಕವಿತೆಯೆಂದರೆ
#ಉತ್ತಮ್

Sunday, 23 June 2019

ಅಮ್ಮ

ನಾ ಮೊದಲು ಕಣ್ಬಿಟ್ಟೊಡನೆ
ಕಂಡವಳು
ಅಮ್ಮ

ನಾ ಎದ್ದು ನಿಂತಾಗ
ಕೈ ಹಿಡಿದು
ನಡೆಯಲು ಕಲಿಸಿದವಳು
ಅಮ್ಮ

ಶಾಲೆಯ ಪಾಠಕ್ಕಿಂತ
ಮನೆಯ ಪಾಠ
ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಗುರು
ಅಮ್ಮ

ಬದುಕಿನ ಕಲಿಸಿದವಳು
ಸದ್ಗುಣಗಳ
ಹೆಳಿಕೊಟ್ಟವಳು
ಅಮ್ಮ

ನಗುವ ರೂಪ
ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವರೂಪ
ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಪ್ರತಿರೂಪ
ಅಮ್ಮ

ಅಮ್ಮ ನ ಹೊಗಳಲು
ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು
ಜಗದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳು
ಸೋಲುತ್ತವೆ

ಅಮ್ಮ ನ ಹೊಗಳಲು
ನೆಪವಷ್ಟೆ  ಇಲ್ಲಿ
ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ
ಹೇಳಲಾಗದ
ಅದೆಷ್ಟೊ
ಮಾತುಗಳು ಉಳಿದಿವೆ
ನನ್ನಲ್ಲಿ

#ಉತ್ತಮ್#
#ಹ್ಯಾಪಿ_ಅಮ್ಮಂದಿರ_ದಿನ

ನೆನಪೆಂಬ ನೋವಿಗೆ

ಕಡೆಗೂ ಯಾರು
ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ
ಸತ್ಯ ಮಿಥ್ಯ ಎಂಬ
ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ
ಕೆಂಡೊದೊಳಗೆ
ಉರಿದು ಹೋಗಿದ್ದು
ಪ್ರೀತಿ ನಂಬಿಕೆಗಳೆಂದು
ತಿಳಿಯಲೆ ಇಲ್ಲ ನನಗೆ

ಸಂಬಂದಗಳ ಹೋಲಿಕೆ
ಭಾವನೆಗಳ ಆಳಕೆ
ಇಳಿದಿದ್ದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ
ಮೋಹ ಅಂತಸ್ಥಿಕೆ

ಕೊಟ್ಟು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೆಲ್ಲ
ಮಾಮೂಲಿ ಇಲ್ಲಿ
ಕೊಟ್ಟು ಕೇಳಬಾರದು
ಕೇಳಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು
ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಲೇಕ್ಕ ಇಡಬಾರದು
ಪಡೆದಿದ್ದು ಪೆರಿಸಿ ಇಡಬಾರದು
ಆಗ ನೆನೆಪೆಂಬುದು ಬದುಕು
ಪೂರ್ತಿ ಎದೆಭಾರ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ

ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿ
ಒತ್ತಯ ಮಾಡಿ
ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ಯಾವುದು
ಶಾಸ್ವತವಲ್ಲ
ಇದ್ದಷ್ಟು ದಿನ ನೀನು
ಬದುಕಿದಷ್ಟು ದಿನ
ನಿನ್ನ ನೆನಪು
ನನ್ನೆದೆಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ
ಉಳಿಯುವುದು

ನನ್ನ ನೋವಿಗೆ
ಕವಿತೆ ಬರೆದು
ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆನೆ
ನಿನಗಲ್ಲ ಬೀಡು
ದಾಸನದವನೊಬ್ಬ
ಮೋಸ ಮಾಡಿದನೆಂದು
ಕೋನೆಯವರೆಗೂ
ಕೊರಗಬೇಡ
ಎಂದೊ ಬರೆದ
ಸಾಲಿನ ಕೊನೆಗೊಂದು
ಶ್ರಾದ್ದಂಜಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ
ಮನ್ನಡೆದು ಬೀಡು

#ಉತ್ತಮ್
#ನೆನಪೆಂಬ_ನೋವಿಗೆ